جهت امری  به دیدن دو نفر رفتم

با نگاه معلمی هر دو جز نیکان روزگار بودند. 

خدا را شکر می  گویم که انسانهای فهمیده و با شعوری بودند. 

این هم جای امیدواری است که فرمون هنوز دست آدم هاست. 

آنقدر راحت مباحثه کردیم. 

یکی را معرفی  کردند که احتمالا بوی امام زمان می دهد. 

ان شاالله فرصتی بشود به دیدنش بروم

هر چند دیگر به آرامش رسیدم و ندیدن آقا مرا بهم نمی ریزد. 

ولی خیلی دلم می خواهد کسی را از نزدیک زیارت کنم که به احتمال زیاد آقا را دیده باشد. 

حرافان آقا ندیده مرا ارضا نمی کنند. 

می دانم لیاقت دیدن خودش را ندارم توقعی نیست. 

ولی شاید بخاطر  18 سال درد فراق  اینقدر حق من باشد تا دوستش را ببینم. 

می دانم آخرش خودش را خواهم دید. 

جوینده یابنده است. 

متی ترانا و نراک