دیروز پریروز با سی شهر راجع به آدم هایی صحبت میکردیم که دلشون می خواهد کارای خوب خوب بکنن
و الزاما ریشه مذهبی هم شاید نداشته باشند.
تو این مدتی که گذشت ذهنم درگیر این بود که چه واژه ای می توان برای اینها پیدا کرد.
استاد سی شهر توی واژه سازی و واژه پیدا کنی استاد است.
من تنها چیزی به ذهنم رسید 
آزادگی
است.

فکر کنم فطرت انسانی هایی که نور انسانیت را در وجودشون روشن نگه داشته اند و نگذاشته اند این نور خاموش شود و هزینه سوخت این نور را پرداخت می کنند
دلشون می خواهد آزاده باشند و گرایش به آزادگی دارند.
یه طوری نمی خواهند زیر دین این و اون باشند
نمی خواهند به کسی بدهکار باشند
نمی خواهند طلبکار داشته باشند
چون بدهی و طلب کار داشتن از آزادگی انسان می کاهد و انسان را گرفتار می کند
و اصلا چرا دنبال آزادگی میگردند؟
فکر کنم آزادگی باعث آرامش انسان می شود
و انسان اساسا به دنبال آرامش است
و اگر آدم ها خراب میکنند و کلاه سر این و اون می گذارند در حقیقت تصورشان این است که با این پدر سوخته بازی ها می توان به غنی بودن و آرامش و اطمینان دست پیدا کنند و نمی دانند که این مسیر بیشتر آرامش آدمی را مختل می کند.
در حقیقت این انسان ها گمراه اند یعنی راه را گم کردند اند.
و تصورم این است که طبق سوره حمد
آدم ها سه گونه اند
کسانی که به آنها نعمت داده شده
کسانی که مغضوب اند
و کسانی که گمراه اند
و شاید دلیل اینکه می گوییم والضااااااااااالییییییییییین
چون تعداد گمراه ها زیاده
و ضالین را می کشیم

لذا فکر می کنم راه رستگاری در آزادگی است.
نظر شما چیست؟